domingo, 12 de mayo de 2013

Más que un deber


Ella estaba sentada en una esquina de su habitación con la cabeza entre las rodillas y sollozando, solo atinaba a balbucear “puedo repararlo”, lo repetía sin cesar, mientras se balanceaba sin parar.

Desde hace mucho tiempo, tenía la plena seguridad de que ella había nacido para reparar, para reparar almas, para cogerlas, acariciarlas, ponerle vendas, tiritas, alcohol y darle un besito, y así sanarlas, tenía esa certeza.

Cada día, cuando veía un alma destrozada, ella se sentía en la obligación de repararlo, porque en el fondo, se creía que todo era culpa suya. Creía que por haber nacido en el sitio equivocado y en el momento equivocado, muchas almas estaban sufriendo fuera de su amparo.

Le gustaba coger almas y repararlas pero lo peor venía cuando esas almas, en teoría reparadas, se volvían a romper, y se rompían de manera más violenta que anteriormente. Ella se echaba la culpa, creía que no había echado suficiente pegamento a las piezas rotas de aquella alma, que no había hecho suficiente, y se martirizaba, en su interior, todo era culpa suya, por no ser adecuadamente perfecta, por no ser más que una reparadora de pacotilla.

Y repetía, una y otra vez, entre sollozos: “Puedo repararlo, tengo que repararlo”.

En el fondo, creía que hacía esas cosas, para sentir que alguien la necesitaba, aunque fuese por solo un tiempo, parecía que alguien vivía gracias a ella y sonreía gracias a ella.

Cuando veía almas aparentemente arregladas por ella, en ese instante, era feliz, hasta que otra alma se cruzaba por su camino, y sentía irremediable necesidad de coger su pegamento y ponerse manos a la obra.

Ella no sabía cuando cesaría su sed de ayudar a esas almas, solo sabía, que cuando eso ocurriese, su alma podría estar totalmente en calma.

lunes, 18 de marzo de 2013

jueves, 14 de febrero de 2013

NO ES OTRO SIMPLE SAN VALENTÍN


Hoy es un día en el que se supone que hay que demostrar el amor por tu pareja, tú y yo, lo demostramos cada día. De todas formas, te amo mi pequeño, hoy, mañana y siempre.

viernes, 1 de febrero de 2013

Rosadiña como ningunha



Fai 21 aniños, alguén rosadiño veu o mundo, unha meniña preciosa, cun sorriso que che ilumina a vida. Esta é a miña Cristiniña, unha rapaza leda como ningunha, sempre disposta a botarche unha man, e é alguén que pase o que pase sempre estará o teu carón.

Esas bochechas vermellas, eses ollos que traspasan a calquera, ela é pequeniña, pero ó mesmo tempo é unha das persoas máis grandes que tiven o pracer de coñecer.

Dende o día que viñeches o mundo coñézote, e dende ese día, podo dicir, que o mundo gañou unha gran persoa e eu unha gran amiga.

Eres unha desas persoas, que pase o que pase, sempre me fai sentir mellor. Sei que estarás ahí sempre, e eu estarei sempre contigo, porque eres a miña pequena rosadiña, e sempre serás a miña mellor amiga.

Para sempre, Cristina.

Feliz cumpreanos miña rula. E que sexan moitos máis, e sigamos xuntas, por sempre.

domingo, 27 de enero de 2013

Medio año y para toda la vida



Cuando vio aquella sonrisa, se oyó un "clic" y dos piezas de un puzzle encajaron, al fin, había encontrado todo lo que había estado buscando, un 27  de julio de 2012, sus problemas se desvanecieron, y al fin, el sueño comenzó. 

A veces, una estrella cae del cielo, y la persona adecuada la encuentra y esta, trae luz a su vida. Él, es sin duda mi estrella.

Para siempre, te amo.


jueves, 17 de enero de 2013

lunes, 10 de diciembre de 2012

PIKAPIKAPIKA!


Hay momentos imposibles de olvidar. Personas que sabes que siempre recordarás. Hay besos que hacen que salten chispas. Y como tú, solamente hay uno.

Te amo.